Κολαζ 2025-2026

Οι Μαγικές Επικολλήσεις της Ελένης Θεοφυλάκτου

Τα τελευταία κολλάζ της Ελένης Θεοφυλάκτου μού μετέδωσαν μια παράξενη και μπορώ να πω, πρωτόγνωρη γεύση, αισθητικής εγρήγορσης. Πρωτόγνωρη σε σχέση με το προηγούμενο έργο της αλλά και σε σχέση με τα πολυάριθμα εικαστικά ιδιώματα που διαμορφώνονται – με πειραματική μορφή ή όχι- στη σημερινή εποχή. Στις προηγούμενες συνθέσεις της, με βάση μια ευρηματική και γεμάτη χιούμορ- ενίοτε και με σαρκασμό- σκηνογραφική αντίληψη του χώρου, συγκολλούσε φανταστικές μορφές-συχνά ακρωτηριασμένες- μαζί με υπαρκτά ή επινοημένα αντικείμενα, με στόχο την αμφισβήτηση των γνωστών και μη εξαιρετέων κανόνων της ορθόδοξα οριοθετημένης πραγματικότητας. Όμως, από αυτά τα τελευταία έργα μπορώ να πω ότι αναδύεται μια ατμόσφαιρα που άθελά μου με συνδέει με περασμένες μνήμες αλλόκοτων λογοτεχνικών αφηγημάτων ΜΥΣΤΗΡΊΟΥ και ακόμη πιο αλλόκοτων εικόνων, ακινητοποιημένων σε απροσδιόριστο χρόνο και βαθιά βυθισμένων σε μια αποπνικτική και σχεδόν αδιαπέραστη σιωπή. Ακρωτηριασμένα μέλη- που δεν αναγνωρίζει κανείς εύκολα αν είναι ανθρώπινα ή εξαρθρωμένα κομμάτια πλαστικής κούκλας- υπαινίσσονται «ότι κάποτε εκεί, σε αυτό τον έγκλειστο και φασματικό χώρο, υπήρχε ζωή». Συνήθως, ένα λεπτό νήμα ελισσόμενο και αρμονικά σταθμισμένο, με γεωμετρική σχεδόν ακρίβεια, συνδέει τους αλλόκοτους ένοικους αυτών των φασματικών δωματίων που συντηρούν μνήμες από πολύ παλιά( μια αρχαία κολώνα που λειτουργεί ως βάθρο για την «ζωντανή» παρουσία δύο κοριτσίστικων ποδιών, κορνίζες με αινιγματικό ή μάλλον υπαινικτικά ερωτικό περιεχόμενο, μια γιορτινή σφαίρα που αιωρείται θεαματικά, θαυμάσιες αντιπαραθέσεις γεωμετρικών μοτίβων και σχημάτων), όλα αυτά συχνά διακοσμημένα με επιτοίχια ή δαπέδου ασπρόμαυρα πλακάκια, σύμβολο μέχρι τώρα αδιαφιλονίκητο , όπως γνωρίζουμε, της ανθρώπινης ειμαρμένης.

Νίκη Λοϊζίδη

Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Α.Σ.Κ.Τ